ការ​រស់​ឡើងវិញ​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​បាទីក​នៅ Baan Suan Sai

នៅក្នុងភូមិបានសួនសៃ ក្នុងខេត្តណាន ក្រណាត់បាទីកម៉ុងធ្លាប់ជាផ្នែកមួយនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ស្ត្រីៗបានរៀនវាតាំងពីពួកគេនៅក្មេង ដោយអង្គុយក្បែរម្តាយ និងជីដូនរបស់ពួកគេ គូរលំនាំដោយប្រើក្រមួន និងជ្រលក់ពណ៌ក្រណាត់ជាមួយពណ៌ស្វាយ។ វាគឺជាជំនាញមួយ និងជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេ។.

ពូ វ៉ាសឿ ដែលឥឡូវមានអាយុជិត ៨០ ឆ្នាំហើយ នៅចាំថ្ងៃទាំងនោះយ៉ាងច្បាស់។ គាត់ចាប់ផ្តើមធ្វើបាទីកតាំងពីអាយុ ១៤ ឆ្នាំ។ នៅពេលនោះ វាគឺជាប្រភពចំណូលចម្បងរបស់គាត់។ គាត់ធ្វើការច្រើនម៉ោង ជាញឹកញាប់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ការសិក្សារបស់កូនៗ។ ទោះបីជាប្រាក់ចំណូលតិចតួចក៏ដោយ ការងារនេះមានស្ថិរភាព និងមានអត្ថន័យ។.

សព្វថ្ងៃនេះ គាត់លែងដេរប៉ាក់បាទីកទៀតហើយ។ ដូចអ្នកដទៃទៀតជាច្រើននៅក្នុងភូមិដែរ គាត់បានឈប់ដេរប៉ាក់តាំងពីច្រើនឆ្នាំមុន។.

ហេតុអ្វីបានជា Batik កំពុងបាត់ខ្លួន

យូរៗទៅ អ្វីៗចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ។ នៅលើទីផ្សារ ក្រណាត់បាទីកដែលមានត្រាបោះត្រាបានក្លាយជារឿងធម្មតាកាន់តែច្រើន។ វាផលិតលឿនជាង និងលក់ថោកជាង។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងរឿងនេះ ក្រណាត់បាទីកដែលគូរដោយដៃត្រូវការពេលវេលា និងការខំប្រឹងប្រែងច្រើនជាង។.

មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងសហគមន៍បានរកឃើញថា ពួកគេលែងអាចពឹងផ្អែកលើវាសម្រាប់ប្រាក់ចំណូលទៀតហើយ។ អ្នកខ្លះងាកទៅរកកសិកម្ម ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតស្វែងរកការងារប្រភេទផ្សេងៗដែលផ្តល់ស្ថេរភាពជាង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ យុវជនបានចាប់ផ្តើមចាកចេញពីភូមិដើម្បីទៅសាលារៀន ឬធ្វើការនៅក្នុងទីក្រុង។ មានមនុស្សតិចជាងមុនក្នុងចំណោមពួកគេដែលចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការរៀនប៉ាក់បាទីក។.

បន្តិចម្ដងៗ ការអនុវត្តនេះកាន់តែមិនសូវកើតមាន ហើយចំណេះដឹងក៏មិនត្រូវបានបន្តដូចមុនដែរ។.

ចាប់ផ្តើមម្តងទៀត

នៅឆ្នាំ ២០២៥ គំនិតផ្តួចផ្តើមមួយរបស់ជនជាតិម៉ុង ញ៉ា ស៊ុយអា បានបង្កើតឱកាសមួយដើម្បីនាំមនុស្សមកជួបជុំគ្នាម្តងទៀត។ សមាជិកសហគមន៍បានប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីរៀនត្បាញបាទីកម៉ុងឡើងវិញ។ អ្នកខ្លះកំពុងសាកល្បងវាជាលើកដំបូង ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងត្រលប់ទៅរកជំនាញដែលពួកគេមិនបានអនុវត្តអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។.

ពួកគេបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងមូលដ្ឋានគ្រឹះ — ការរៀបចំឧបករណ៍ គូរលំនាំសាមញ្ញៗ និងរៀនពីរបៀបប្រើប៊ិចក្រមួន។ ដំបូងឡើយ វាមិនងាយស្រួលនោះទេ។ ក្រមួនមិនតែងតែហូររលូនទេ ហើយបន្ទាត់ជារឿយៗមិនស្មើគ្នា។ វាត្រូវការពេលវេលាដើម្បីស៊ាំនឹងដំណើរការនេះម្តងទៀត។.

គ្រូបង្វឹកទាំងនោះគឺជាមនុស្សចាស់ទុំដែលមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ ប៉ុន្តែការពន្យល់ជំហាននីមួយៗឱ្យច្បាស់លាស់ជួនកាលជាការលំបាក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សនៅតែបន្តអនុវត្ត ជួយគ្នាទៅវិញទៅមក និងកែលម្អបន្តិចម្តងៗ។.

រៀនសម្របខ្លួន

នៅពេលដែលគំនិតផ្តួចផ្តើមនេះបន្ត ការផ្តោតអារម្មណ៍បានពង្រីកដល់ការជ្រលក់ពណ៌ធម្មជាតិ និងការអភិវឌ្ឍផលិតផល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានបញ្ហាប្រឈមជាក់ស្តែង។ សមាជិកសហគមន៍ជាច្រើនមិនមានជំនាញដេរទេ ហើយមិនមានម៉ាស៊ីនដេរសម្រាប់ប្រើប្រាស់ផងដែរ។.

ជំនួស​ឲ្យ​ការ​ធ្វើ​ក្រណាត់​តាំង​ពី​ដើម​មក ពួកគេ​បាន​ធ្វើការ​ជាមួយ​នឹង​របស់របរ​ដែល​ផលិត​រួច​ជា​ស្រេច​ដូចជា អាវ សំពត់ និង​កាបូប។ ពួកគេ​បាន​គូរ​លំនាំ​ជាមួយ​ក្រមួន ហើយ​បន្ទាប់​មក​បាន​ជ្រលក់​ពណ៌​ខៀវ​ស្រាល​លើ​របស់របរ​ទាំងនោះ។.

ដំណើរការជ្រលក់ពណ៌តម្រូវឱ្យមានការអត់ធ្មត់។ ក្រណាត់ត្រូវជ្រលក់ច្រើនដងដើម្បីទទួលបានពណ៌ដែលចង់បាន។ បន្ទាប់ពីជំហាននីមួយៗ វាត្រូវសម្ងួត និងដោះស្រាយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ សម្រាប់អ្នកខ្លះ នេះគឺជាបទពិសោធន៍ថ្មីមួយ។ ចំពោះអ្នកផ្សេងទៀត វាគឺជាការរំលឹកអំពីភាពលម្អិតនៃដំណើរការនេះ។.

មាន​ការ​កំណត់​ផង​ដែរ។ រុក្ខជាតិ​ពណ៌​ខៀវ​លែង​ត្រូវ​បាន​ដាំ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ទៀត​ហើយ ដូច្នេះ​សម្ភារៈ​ត្រូវ​យក​មក​ពី​កន្លែង​ផ្សេង។ បច្ចេកទេស​ប្រពៃណី​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បាន​បំភ្លេច​ចោល​តាម​ពេលវេលា ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ដំណើរការ​សិក្សា​កាន់តែ​ពិបាក។.

អ្វីដែលសហគមន៍បានរៀន

នៅចុងបញ្ចប់នៃគំនិតផ្តួចផ្តើមនេះ សមាជិកសហគមន៍បានមកជួបជុំគ្នាដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ។ ពួកគេបាននិយាយអំពីសារៈសំខាន់នៃក្រណាត់បាទីក មិនត្រឹមតែជាប្រភពចំណូលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ពួកគេផងដែរ។.

ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា យុវជនជំនាន់ក្រោយគួរតែមានឱកាសរៀនសូត្រ ទាំងការគូរដោយដៃបែបប្រពៃណី និងបច្ចេកទេសទំនើប។ ពួកគេក៏បានពិភាក្សាអំពីតម្រូវការក្នុងការបង្កើតការរចនា និងផលិតផលថ្មីៗ ដែលអាចទាក់ទាញទីផ្សារសព្វថ្ងៃនេះ ខណៈពេលដែលនៅតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីវប្បធម៌ម៉ុង។.

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ពួកគេបានទទួលស្គាល់ថា ការផលិតគួរតែមានតុល្យភាព។ ការផលិតផលិតផលច្រើនពេកអាចធ្វើឱ្យតម្លៃរបស់វាថយចុះ ដូច្នេះវាជាការសំខាន់ណាស់ក្នុងការផលិតដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងគិតគូរយ៉ាងល្អិតល្អន់។.

សម្លឹងមើលទៅមុខ

គំនិតផ្ដួចផ្ដើមនេះបានជួយនាំយកចំណេះដឹងដែលស្ទើរតែបាត់ទៅវិញ។ សមាជិកសហគមន៍ទទួលបានជំនាញថ្មីៗ និងគំនិតថ្មីៗ ហើយអ្នកខ្លះកំពុងចាប់ផ្តើមឃើញលទ្ធភាពថ្មីៗសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ក្រណាត់បាទីកក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។.

នៅមានបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួន ជាពិសេសក្នុងការរក្សាចំណាប់អារម្មណ៍របស់យុវជន និងការស្វែងរកទីផ្សារដែលមានស្ថិរភាព។ ប៉ុន្តែសហគមន៍បានចាត់វិធានការដំបូងដ៏សំខាន់មួយ។.

ក្រណាត់បាទីកម៉ុងនៅ Baan Suan Sai ប្រហែលជាមិនវិលត្រឡប់មកវិញដូចពីមុនទេ ប៉ុន្តែវាកំពុងវិលត្រឡប់មកវិញយឺតៗតាមរបៀបថ្មីមួយ — តាមរយៈការរៀនសូត្ររួមគ្នា ការសម្របខ្លួន និងការខិតខំប្រឹងប្រែងជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីរក្សាប្រពៃណីឱ្យនៅរស់រវើក។.

គំនិតផ្តួចផ្តើមនេះត្រូវបានដឹកនាំដោយ Hmong Nhia Thsua (HNT) – ក្រុមស្ត្រីជនជាតិម៉ុង ដែលបានមកជួបជុំគ្នាដើម្បីរស់ឡើងវិញនូវចំណេះដឹងប្រពៃណីអំពីឱសថបុរាណ ម្ហូបអាហារ និងសិប្បកម្ម។ ក្រុមនេះធ្វើការដើម្បីរក្សាប្រាជ្ញា និងសុខុមាលភាពសហគមន៍តាមរយៈការរៀនសូត្រ និងកិច្ចសហការរួមគ្នា ខណៈពេលដែលកំពុងអភិវឌ្ឍផលិតផលដែលមានមូលដ្ឋានលើសហគមន៍ប្រកបដោយចីរភាព និងបន្តបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។.

ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយ HNT៖ https://web.facebook.com/hmongnhhiatshua